Teksty liturgii Mszy św.
Syr 24,1 – 2. 8 – 12
PS
Kol 3,12 – 17
J1,1 – 18

W dzisiejszej Ewangelii mówi do nas Słowo, Jezus Chrystus.
W „ Głębokim milczeniu” Bóg wypowiada Słowo rodząc swojego Odwiecznego Syna. Wypowiada je w wieczności i teraźniejszości. To Słowo, które stało się Ciałem i zamieszkało między nami to Syn Boży. Jest to niepojęta kenoza Boga; Bóg- Człowiek w żłobie! Jezus Światłość prawdziwa, Życie, Prawda przychodzi na świat, aby ludzkim językiem opowiedzieć nam kim jest Bóg. „Słowo było u Boga i Bogiem było Słowo”. Niewidzialny, daleki Bóg w Jezusie stał się bliski. Jest ikoną Boga niewidzialnego, ukazuje nam prawdziwe oblicze Ojca i wprowadza w głęboką relację miłości z Nim. Jako Jego przybrane dzieci możemy wołać do Niego ABBA OJCZE! Logos, ostateczna racja istnienia „mówi” nam, że jest Bóg Miłości, który może być przyjęty lub odrzucony przez człowieka. Ten kto przyjmuje Słowo otrzymuje nowe życie, życie z Boga, staje się Jego dzieckiem. To jest nasza godność! „W Nim było życie, a życie było światłością ludzi” W naszej ziemskiej wędrówce o to Boże dziecięctwo trzeba nam nieustannie się troszczyć. Podążać za Światłością prawdziwą, szukać światła w słowie Bożym, i czerpać „łaskę po łasce” z modlitwy i Eucharystii, Chleba Życia. Obdarowani dziecięctwem Bożym uwielbiajmy Boga, którego chwała jaśnieje w Jego Synu, Jezusie Chrystusie.

s.Katarzyna OP