Duchowość

Z Konstytucji  Podstawowej Mniszek:

„(…)  siostry bez reszty oddają się Bogu, podejmując i przedłużając tę specjalna łaskę, jaką posiadał św. Ojciec Dominik w stosunku do grzeszników, nieszczęśliwych i strapionych, nosząc ich wszystkich w wewnętrznym sanktuarium swego współczucia”

Bracia w zakonie dominikańskim powołani są do głoszenia słowa Bożego i realizują swoje powołanie  w pierwszym rzędzie przez kaznodziejstwo. „Mniszki powołane przez Boga specjalnie do modlitwy, także nie są pewnego rodzaju posługi słowa pozbawione. Słuchając bowiem tego słowa, uroczyście je celebrując i zachowując głoszą Ewangelie Bożą przykładem swojego życia”

 

TAK SIĘ ZACZĘŁO…   

Początki dominikańskich mniszek sięgają XIII wieku. W roku 2006 świętowałyśmy Jubileusz 800-lecia założenia naszego pierwszego klasztoru.

„Mniszki Zakonu Kaznodziejskiego zaczęły istnieć od chwili, gdy św. Ojciec Dominik zgromadził w klasztorze Matki Najświętszej w Prouilhe niewiasty nawrócone do wiary katolickiej. Ze względu na ich modlitwę i pokutę włączył je w swoje dzieło „Świętego Kaznodziejstwa” jako zajmujące się samym tylko Bogiem” (z Konstytucji Podstawowej)

Klasztor w Prouilhe nie od razu jednak był klasztorem w dzisiejszym tego słowa znaczeniu. I choć piękny i pełen wdzięku jest tradycyjny przekaz, jakoby Dominik założył najpierw klasztor zamkniętych mniszek kontemplacyjnych, aby były już obecne na tym miejscu i modliły się za braci kaznodziejów, których niebawem miał założyć, to jednak w rzeczywistości nie w budynku klasztornym, lecz w dwóch lub trzech prywatnych domach, rozłożonych między Prouilhe a Fanjeaux żyły pierwsze siostry – kobiety nawrócone z herezji, które Dominik  „złowił  w sieć  swojej nauki i wyciągnął z zamętu świata” (z bulli pap. Grzegorza IX z r. 1235) .

„ To naprawdę rzadkość, by wprowadzić ukonstytuowaną wspólnotę do pięknych gmachów już dla niej przygotowanych, z napisanymi wcześniej konstytucjami, z gotowymi habitami czekającymi, żeby siostry je założyły, z kluczem w drzwiach klauzury, który trzeba tylko przekręcić tak, żeby wszystko było doskonałe. Mamy pokusę, żeby wyobrażać sobie, że właśnie taka była fundacja w Prouilhe, ale niezbite dowody historyczne mówią nam, że było inaczej”.

„Była to w istocie fundacja wynikająca z miłosierdzia, mająca na celu przyjmowanie kobiet niedawno pojednanych z katolicyzmem, pozbawionych środków finansowych czy wsparcia ze strony rodziny. Kandydatki tego rodzaju prawdopodobnie nie byłyby ochoczo akceptowane w konwencjonalnych katolickich klasztorach regionu”.

I to właśnie wyróżniało Prouilhe w historii średniowiecznych fundacji klasztornych: kwestia kobiet nawróconych z herezji katarów, wierna ilustracja Ewangelii, bo  Jezus przyszedł powoływać grzeszników a nie sprawiedliwych, leczyć chorych, bo zdrowi nie potrzebują lekarza. W tym przejawia się jedna z najbardziej oryginalnych cech wczesnego Prouilhe, a więc i początków naszego Zakonu.

Nowością była też obecność oddzielonych wprawdzie, ale mieszkających na tym samym miejscu dwóch wspólnot: mniszek i kaznodziejów, co wskazuje na istniejącą już od początku koncepcję „podwójności”, tak  właściwej dla naszego Zakonu.

Prawie od początku w Prouilhe obecni byli także ludzie świeccy, żyjący i pracujący razem z kaznodziejami i nawróconymi paniami (nazwa mniszki pojawi się dopiero ok. 20 lat później).

„ (…)  przedsięwzięcie takie, jakim stawało się Święte Kaznodziejstwo, potrzebowało zapewne pomocy do różnych zadań związanych z uprawami rolnymi czy utrzymaniem gospodarstwa domowego. Jednakże świeccy nie byli po prostu najemnymi sezonowymi pracownikami. Jedną ze najbardziej zdumiewających spraw dotyczących wczesnej historii Prouilhe jest to, że mamy akty prawne, w których już w tym przed-zakonnym okresie kilkanaście małżeństw(…)  uczyniło darowiznę  z siebie i wszystkich swoich ziemskich dóbr, oddając je  „Panu Bogu, Najświętszej Maryi i wszystkim świętym Bożym, i Świętemu Kaznodziejstwu, Panu Dominikowi z Osmy i wszystkim braciom i siostrom obecnym teraz i w przyszłości (…)”

 

cyt.: s. Barbara  Beaumont OP, historyk,  „Nadejście kaznodziejów” (Wykład historyczny przygotowany na Generalne Zebranie Rad oraz Komisji Międzynarodowych Zakonu odbywające się w Prouihle/Fanjeaux w kwietniu -maju 2006).