Teksty liturgii Mszy św.
Iz 58, 7-10
Ps 112(111)
1 Kor 2, 1-5
Mt 5,13 – 16

Jezus nazywa nas solą ziemi i światłem świata. Istnieje jednak ryzyko, że sól „utraci swój smak” – w greckim oryginale wyrażone jest to słowem, które znaczy „zgłupieć, stawać się głupstwem”. Gdy tracimy swój smak, gdy odchodzimy od tego, kim w Bożych oczach naprawdę jesteśmy, stajemy się jałowi i niezdolni do życia spójnego z naszym powołaniem.

„Zgłupieć” może też światło. Dzieje się tak wtedy, gdy zapominamy, że prawdziwą światłością świata jest Jezus, i że to On jest w nas źródłem światła. On jest też źródłem naszych dobrych czynów, miłosiernych, pełnych łagodności i troski o innych. Jeśli zaczynamy sobie przypisywać całą zasługę i na sobie skupiamy wdzięczność i pochwały, tracimy przejrzystość wobec Ojca i wobec ludzi. Stajemy się bezużyteczni, bo zaciemniamy prawdę.

s. Stanisława ze Świętej Anny