Teksty liturgii Mszy św.
So 2,3; 3,12 – 13
Ps 146
1 Kor 1,26 -31
Mt 5,1 – 12

Jezus w Kazaniu na Górze rozpoczyna swoje nauczanie o Królestwie Bożym błogosławieństwami. Są one Jego duchowym autoportretem, w Nim one wypełniły się. Jako Boski Nauczyciel ukazuje nam nową drogę do prawdziwego szczęścia; drogę miłości i Krzyża, drogę do Domu Ojca. Każdemu z nas mówi „kocham ciebie, błogosławię twojemu życiu; przyjmij moc mojego Słowa”. Jezus zaprasza nas, abyśmy patrzyli na życie z perspektywy wieczności, odrzucili światowe normy szczęścia. Daje nam Boże obietnice, które spełnią się w Królestwie Niebieskim. Pierwsza z nich to być ubogim w duchu… „On będąc bogatym dla nas stał się ubogim, aby ubóstwem swoim nas ubogacić”. Człowiek ubogi duchem to ten, którego nic nie oddziela od Boga, ma otwarte serce i puste ręce. Całkowicie ufa Bogu i umie przyjmować Jego obdarowanie aż po dziecięctwo Boże. Ludzie smutni, którzy teraz widzą Boga przez łzy ufają, że sam Bóg ich pocieszy. Smucą się też, że Jego Królestwo opóźnia się. Ludzie prawi i sprawiedliwi, którzy oddają każdemu co się jemu należy, nie tracą nadziei, że Boża sprawiedliwość zwycięży. Błogosławieni miłosierni pamiętają, że są dłużnikami Boga, dlatego hojnie przebaczają drugim, mają wyobraźnię miłosierdzia i niosą pomoc potrzebującym. Ludzie czystego serca, którzy kochają Boga ponad wszystko w niebie wpatrywać się będą w Oblicze Pana. Ci, którzy są wierni Ewangelii i trudzą się dla pokoju otrzymają od Księcia Pokoju prawdziwy pokój dzieci Bożych. Cierpiącym dla sprawiedliwości i prześladowanym Jezus obiecuje w ich trudnym doświadczeniu swoją bliskość, moc miłości, a w niebie Królestwo Niebieskie. Człowiekiem ośmiu Błogosławieństw jest ten, kto buduje swoje życie na „skale” nauki Jezusa i daje się kształtować Jego miłości. Jego życie jest szczęśliwe, chociaż jeszcze niespełnione.

s. Katarzyna OP ze Świętej Anny