Teksty liturgii Mszy św.
Iz 22, 19-23
Ps 138(137)
Rz 11, 33-36
Mt 16, 13-20

Dzisiejsze Słowo Boże jak zwykle jest pełne kontrastów. Jezus posługuje się nimi, aby wyraźnie dotrzeć do wyobrażeń uczniów o Nim, aby przybliżyć ich do prawdy o Bogu i o nich samych. Tym razem zabiera uczniów do Cezarei Filipowej – krainy od wieków naznaczonej kultem pogańskim. Pyta ich o to, za kogo uważają go ludzie i za kogo uważają Go Jego uczniowie. Nie oburza się na tych, którzy nie rozpoznają Go jako swego Zbawiciela, ale podprowadza ich do prawdy o sobie. Zadaje pytanie najsłabszemu z uczniów – Piotrowi, który Go zdradził, ale rozpoznał swój grzech, prawdę o swojej słabości i z pokorą wyznaje “Ty jesteś Mesjasz”. I to właśnie jego nazywa “błogosławionym”, czyli szczęśliwym, bo to właśnie wypróbowana wiara pomogła Piotrowi rozpoznać Chrystusa. Pytanie, które stawia uczniom to również pytanie do nas. Czy odnajduję w sobie Cezareę Filipową i jej przejawy w zwykłej swojej codzienności, w moich wyborach? Czy potrafię uznać obecność bożków w moim życiu i rozpoznając
prawdę o sobie szukam Jezusa i pozwalam Mu siebie przemieniać i coraz bardziej zanurzać się w prawdzie, którą jest On Sam? On tego pragnie, aby uczynić mnie szczęśliwą.

s. Miriam OP ze Świętej Anny