Teksty liturgii Mszy św.
Jr 20, 7-9
Ps 63(62)
Rz 12, 1-2
Mt 16, 21-27

W każdym z nas jest głębokie pragnienie życia i naturalnie chcemy je chronić. Słowa Jezusa odwracają tę naturalną perspektywę. Kiedy staramy się zachować swoje życie, takie jakie znamy, kiedy trzymamy się naszych zabezpieczeń, znaczenia, wpływu, a nawet więzi, jesteśmy na najlepszej drodze do utraty prawdziwego życia. I przeciwnie, jeżeli oddajemy siebie Jezusowi, jeżeli ze względu na Niego decydujemy się na świadomie tracić i podejmujemy codzienną drogę krzyża i służby, jesteśmy coraz bardziej zjednoczeni z żyjącym Bogiem.

Czasem wyrzeczenie się siebie związane jest z wypełnianiem naszych zwykłych obowiązków, ale też bywają doświadczenia, kiedy jesteśmy bardziej wprost konfrontowani z umieraniem. W każdych okolicznościach jest z nami Jezus. On z głośnym wołaniem i płaczem za dni ciała swego zanosił gorące prośby i błagania do Tego, który mógł Go wybawić od śmierci, i został wysłuchany dzięki swej uległości (Hbr 5,7). On pierwszy przeszedł drogę przez śmierć do życia i tą drogą prowadzi swoich uczniów.

s.  Stanisława OP ze Świętej Anny