Teksty liturgii Mszy św.
Iz 25,6-10
Ps 23
Flp 4,12-14.19-20
Mt 22,1-14

Bóg stworzył nas do życia wiecznego, a nasze życie jest drogą do Niego. Bóg pragnie nas spotkać w swoim Królestwie na uczcie weselnej swojego Syna. Pięknie to obrazuje przypowieść o uczcie weselnej. Król najpierw kieruje zaproszenie do obywateli swojego królestwa, gdy oni odmawiają ponawia je drugi raz „ Przyjdźcie na ucztę!” Niestety królewskie zaproszenie spotyka się z odmową. W miejsce tych niegodnych gości zaprasza wszystkich ludzi z rozstajnych dróg złych i dobrych. „ Nawrócenie i zbawienie człowieka są dla Boga źródłem największej radości”. / Orygenes /

Bóg każdego dnia zaprasza nas do przyjaźni z sobą. Często nie rozpoznajemy Jego czasu nawiedzenia, bo jesteśmy zajęci swoim „polem i kupiectwem”. Cierpimy na nadmiar pracy, ale jeszcze bardziej na brak hierarchii wartości; Bóg nie jest na pierwszym miejscu w naszym życiu. Usprawiedliwiamy się łatwymi wymówkami: „ nie teraz ”, „ nie mam czasu” na modlitwę, Eucharystię… W ten sposób gubimy się, a nawet skazujemy się na potępienie. Rezygnujemy z wielkiej radości z Ojcem i Synem w Niebie.
Zaproszenie na ucztę jest darem wymagającym, zanim będziemy cieszyć się chwałą, nastąpi sąd. Nie wystarczy przyjąć zaproszenie, ale trzeba posiadać szatę weselną. Jest ona symbolem wewnętrznej przemiany serca, stanu łaski. Dla Ojców Kościoła i Świętych jest nią sam Chrystus! Godni Królestwa Niebieskiego są ci, którzy z oddaniem kierują się w swoim życiu Ewangelią. Bądźmy nimi.

s. Katarzyna OP ze Świętej Anny