Teksty liturgii Mszy św.

Wj 19, 2 – 6 a
Ps 100 (99)
Rz 5, 6 – 11
Mt 9, 36 – 10, 8

W pierwszym czytaniu z Księgi Wyjścia Pan wypowiada do Izraelitów poruszające słowa: „Teraz, jeśli pilnie słuchać będziecie głosu mego i strzec mego przymierza, będziecie szczególną moją własnością pośród wszystkich narodów, bo do mnie należy cała ziemia” (Wj 19, 5).
Bóg pragnie, byśmy żyli z Nim w jedności. W Jezusie Chrystusie pojednała nas z Sobą – „Bóg okazuje nam swoją miłość właśnie przez to, że Chrystus umarł za nas, gdy byliśmy jeszcze grzesznikami” (Rz 5, 8).
Jezus posyła swoich uczniów, by Jego królestwo ogarniało coraz większą rzeszę ludzi. Chce, by serca tych, którzy należą do Niego, poszerzały się. Pięknie pisała
o tym, choć w kontekście powołania zakonnego, św. Teresa Benedykta od Krzyża. Jednak ta droga jawi się jako bardziej uniwersalna, dotyczące najgłębiej każdego ludzkiego serca: „(…)oddać się całkowicie Bogu w miłości o sobie zapominającej, wygaszać niejako własne życie, aby stworzyć w sobie miejsce dla Jego życia. Im doskonalej się to urzeczywistnia, tym bogatsze życie Boże wypełnia duszę. A życiem Bożym jest miłość płynąca potężnym strumieniem, miłość bezkompromisowa
i dobrowolnie siebie dająca. Miłość, która pochyla się litościwie nad potrzebującymi, która chorych uzdrawia, a umarłych wskrzesza, która strzeże i prowadzi, karmi, uczy i wychowuje. Miłość, która smuci się ze smutnymi, raduje z radującymi, która każdemu daje potrzebne łaski do wypełniania w sobie ojcowskich zamierzeń Boga. Słowem – miłość Serca Bożego”.

s. Elia OP